Τα Βάσανα της Αγάπης

Τα Βάσανα της Αγάπης

Du musst das Leben nicht verstehen,
dann wird es werden wie ein Fest.

R.M. RILKE

καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου
λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
- και την επρόσεξα -
την ωραία
νεαρή
κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία
των κινήσεών της
η ραδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
από το
κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι' αμέσως σκέφτηκα
- και "φιλοσόφησα" -
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
- μα είμαι βέβαιος -
να υποφέρη
μαρτυρικά
να δυστυχήση
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι' έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνη η καρδιά του
ν' απελπίζεται
ως θ' αποδίδη
έστω και
κόκκο νου
στ' ολότελα
άδειο
μικρό
κρανίο

 

Εγγονόπουλος Nίκος

Σπασμένες λέξεις - Χάικου γ'

Σπασμένες λέξεις - Χάικου γ'

Ανασταίνομαι
Σε σπασμένες αγκαλιές
Πορσελάνινες

 

Παραληρώντας
Μέσα σε αφρίζοντες
Σπασμούς αγάπης

 

Άχραντη Λήθη
Σε μυστικούς αδένες
Αναζήτησα

 

Περιγελώντας
Τη μοναξιά των ίσκιων
Των αδίκων μου

 

Πικραμένος αναχωρητής

Πικραμένος αναχωρητής

Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.

Μήν πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!

Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!

Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου! Ρίχτε στο δρόμο συνεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κυττάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,
να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!
Νικηφόρος Βρεττάκος

αλλ’ Άνθρωπος δε θά σαι..

αλλ’ Άνθρωπος δε θά σαι..

  by DeltaCV

ΤΟ «ΑΝ» ΤΟΥ ΚΙΠΛΙΓΚ

παρωδία από τον Κώστα Βάρναλη

Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι

σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη,

αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν,

αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων,

κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις,

κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις,

κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δε σε μισούνε

κι αν πάντα τον πολύξερο και τον καλόνε κάνεις.

Αν περπατάς με την κοιλιά κι ονείρατα δεν κάνεις

κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο,

το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις

το νικητή, μα και τους δυό ξετσίπωτα προδίνεις,

αν ο τι γράφεις κι ο τι λες, το ξαναλέν κ’ οι άλλοι

γι’ αληθινό- να παγιδεύουν τον κουτό κοσμάκη,

αν λόγια κ’ έργα σου καπνόν ο δυνατός αέρας

τα διαβολοσκορπά και συ ξαναμολάς καινούριον.

Αν όσα κέρδισες μπορείς να τα πληθαίνεις πάντα

και την πατρίδα σου κορώνα γράμματα να παίζεις,

κι αν να πλερ`νεις την πεντάρα που χρωστάς αρνιέσαι

και μόνο να πληρώνεσαι σωστό και δίκιο το ‘ χεις,

αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις

γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν’ αποδίδουν,

αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος

κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός»! εσύ φωνάζεις «πίσω»!

Αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου

κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυό λυγάς τη μέση

κι αν μήτε φίλους μήτε εχθρούς ποτέ σου λογαριάζεις

και κάνεις πως τους αγαπάς, αλλά ποτέ κανέναν,

αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις

και μόνο, αν κάνεις το κακό, η ψυχή σου γαληνεύει,

δικιά σου θά ναι τούτ’ η Γης μ’ όλα τα κάλλη πού χει

κ’ έξοχος θά σαι Κύριος, αλλ’ Άνθρωπος δε θά σαι.

Χόρχε Μπουκάι- Περί έρωτος, ο λόγος ..

Χόρχε Μπουκάι- Περί έρωτος, ο λόγος ..

  by DeltaCV

¨ Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες και αγάπη να ερωτεύεσαι τις διαφορές…¨ 

Είναι το επιμύθιο στην τελευταία ιστορία από το καινούργιο βιβλίο του Αργεντινού Χόρχε Μπουκάι,  ¨Να βλέπεις στον έρωτα (με τα μάτια ανοιχτά)¨, εκδόσεις Opera.
Η μεγαλύτερη παρανόηση για το έρωτα είναι τον συγχέουμε με την αγάπη. Το να είσαι ερωτευμένος είναι ένα πάθος. Το να αγαπάς σημαίνει να αισθάνεσαι….Το πάθος του έρωτα είναι πολύ έντονο αλλά πολύ σύντομο.
Τόσο σύντομο που οι συγγραφείς βρίσκονται σε διαφωνία μεταξύ τους για την διάρκειά του. Από τρία λεπτά έως τρείς μήνες. Αν διαρκέσει περισσότερο δεν είναι πάθος. Είναι συναίσθημα ή βίτσιο….
Ένα άλλο λάθος είναι να πιστεύουμε ότι η αγάπη συνδέεται με τη θυσία. Η πραγματική αγάπη δεν σημαίνει ότι πεθαίνεις για τον άλλον, αλλά ότι ζεις για εκείνον.
Ξεχωρίζει τον ορισμό του συγγραφέα Γιόζεφ Τσίνκερ για την αγάπη: « Η αγάπη είναι η χαρά για το ότι υπάρχει και μόνο ο άλλος».

Επιλογή αποσπασμάτων  από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι, στο περιοδικό ΒΗΜΑgazino, 20 Δεκεμβρίου 2009.

Ένα ερωτικό ποίημα για το καλοκαίρι, του Γιώργου Βέλτσιου..

Ένα ερωτικό ποίημα για το καλοκαίρι, του Γιώργου Βέλτσιου..

  by DeltaCV

Κι αν πω την ιστορία
τα ενδιάμεσα αν πω
τα κόλπα
Κι ολόκληρες τις πράξεις τις αισχρές
αν περιγράψω επακριβώς
με των χεριών μου την ευκρίνεια
εάν διαπλάσω τις γραμμές και τις καμπύλες
με όλη μου τη μαστοριά
στη γλυφή και τη γλώσσα
την άλλη τέχνη, της αφής
αποσιωπώ
και στους τριγμούς της κλίνης
-πόσων και πόσων κρεβατιών φωνή –
δεν επιτρέπω να ενοχλήσουν
τα αυτιά των κυριών
Το βράδυ εκείνο
που ολόκληρο το ύποπτο ξενοδοχείο θορυβούσε
κι εσύ, η πρώτη, αέρινη
η πιο γυμνή κι απ’ το γυμνό φως
που άφησα επίτηδες για να σε βλέπω
διηύθυνες ολοζώντανη
τη μουσική των δωματίων
Από τη ποιητική συλλογή «Στην εκταφή οι εραστές αναγνωρίζονται από τα δαχτυλίδια», εκδόσεις Καστανιώτη 2001

Γλωσσικά ενδιαφέροντα και γλωσσολογική ιδιοφυΐα του Καβάφη..Αλεξ. Παπαδιαμάντης, “πρωτοχρονιάτικο μήνυμα για το έτος 1896″..

Γλωσσικά ενδιαφέροντα και γλωσσολογική ιδιοφυΐα του Καβάφη..

, 2011 by DeltaCV

Σε απάντηση άρθρογραφήσεων λογοτεχνών-φιλολόγων περί της μή επαρκούς γνώσης της Ελληνικής γλώσσας και γραμματείας από τον Καβάφη, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα από δημοσίευμα.

Την γλωσσολογική του ιδιοφυΐα απέδειξε μ’ ένα μικρό αλλά πρωτότυπο «ετυμολογικό» άρθρο του για την ορθογράφηση του ονόματος «Χρίστος» (Χρίστος και όχι Χρήστος): Ο Καβάφης τεκμηριώνει, πειστικά και οριστικά, την ορθή γραφή του ονόματος «Χρίστος», ετυμολογώντας το από το αρχαίο επίθετο «Χριστός». Τα ερμηνευτικά του επιχειρήματα τα αντλεί ο Καβάφης με εκπληκτική ευστροφία από αρχαία και νεότερα παραδείγματα, για να καταλήξει στο διπλό συμπέρασμα ότι ο παρατονισμός του ονόματος (Χρίστος>χριστός) εξηγείται πρώτον μεν από τον κανόνα μετακίνησης του τόνου από τη λήγουσα στην παραλήγουσα, σε αρχαία επίθετα, όταν γίνονται κύρια ονόματα, «και δεύτερον με την ευσεβή συνήθειαν να διαφέρη κατά τύπον από του θείου επιθέτου».

Με τη δεύτερη αυτή παρατήρησή του ο Καβάφης υποδεικνύει, χάρη στις μαρτυρημένες ανθρωπολογικές του μελέτες, ένα γλωσσικό φαινόμενο άγνωστο ακόμα και σε πολλούς – πανεπιστημιακούς – γλωσσολόγους: την ανάγκη για τη διάκριση ανάμεσα στο «βέβηλο» και τον «ιερό» τύπο μιας λέξης. Στα «ονοματολογικά» παραδείγματα του Καβάφη μπορούμε να προσθέσουμε την αντιπαράθεση του «βέβηλου» Σταύρος στο «ιερό» σταυρός.

Πάνω στην ίδια διάκριση «ιερό» vs. «βέβηλο» στηρίζονται όχι μόνο οι χριστιανικές λέξεις-ταμπού: ύδωρ-νερό, άρτος-ψωμί, οίνος-κρασί κ.ά., αλλά και η αρχαία, «ειδωλολατρική», απαγόρευση της ονοματοθεσίας των θνητών με τα ονόματα των θεών τους. Η μεταγενέστερη παραλαβή των πρώην «ιερών» αυτών ονομάτων (Ερμής, Άρτεμις, Αθηνά, κ.ά.) από τους χριστιανούς σήμαινε, εννοείται, και τη «βεβήλωση», την αποϊέρωση, των αρχαίων θεϊκών ονομάτων.

Πηγή: http://www.tovima.gr

Filed under: Λογοτεχνία 

Αλεξ. Παπαδιαμάντης, “πρωτοχρονιάτικο μήνυμα για το έτος 1896″..

  2011 by DeltaCV

Ένα κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για το νέο έτος… 1896! Δημοσιεύθηκε πριν 114 χρόνια, την 1η Ιανουαρίου 1986, στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”.   Σαν να μην άλλαξε τίποτε σ’ αυτό τον τόπο…
“Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Είς οιωνός άριστος!…Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;
Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους;
Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.
Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας.
Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.
Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.
Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσυ και καλλίτερα.
Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον”.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης